Tel: 0039 123 45 789 | Skype: info@domain.it

We're Coming Soon

We are working very hard on the new version of our site. It will bring a lot of new features. Stay tuned!


days

hours

minutes

seconds

Subscribe to our newsletter

Sign up now to our newsletter and you'll be one of the first to know when the site is ready:

Copyright © नवराज बुढा | Powered By Blogger | Published By Gooyaabi Templates
Design by AZMIND | Blogger Theme by NewBloggerThemes.com

गीतिकथा- यो मनको सम्झना

  • -...नवीन उदासी 

बिगतका त्यी रमणीय पलहरुलाई सम्झिएर आज प्रवासको यो बिरानो ठाउँमा चौध घण्टा ड्युटी सिध्याएर होस्टेलमा फर्कन्छु| ..उनको एकोहोरो सम्झनाले गर्दा यो मेरो मुटु सारा छिया-छिया भएको छ, पल प्रति पल यो मेरो मुटु उनकै सम्झनाले पानिबिना माछा जस्तो मरुभूमिमा तड्पिरहेको छ| आज उनको मिठो सम्झना र यादले सताए पनि सपनीमा उनि संगै जति रमाए पनि आखिर आज उनको मायाँले गला सारा रेटिएको छ|
बिरानो सहरको ठाउँमा उनकै मायाँको नशाले यो छाती यति बिघ्न पोलिरेहको छ| तर पनि खोलावारि, खोलापारी नौं डाँडाको यो क्षितिजमा पनि मैले उनलाई खोजेर कतै पनि भेटिन| सायद उनि त शितल पवन र उच्च पहाड संगै हिमाल हाँसे झैं गरेर कसै संग हाँसिरहेकी पो छिन कि ? जस्तो यो मनमा शंका उपशंकाको भाव मात्र पैदा हुन् थाल्छ| फेरी कतै सोच्छु- स्वतन्त्र भै मनको संसारमा एक्लै टोलाउदै पो छन् होला... ? र आज उनि पालुवाको रुप लिएर प्रेमका अंग अंग नशाहरुमा पलाएर हराभरा बसन्त जस्तै भएकी छन् होला ? तर आज उदासी जीवनमा अनायासै बसन्त उड्यो, अनायासै खुसीहरू टुटेर सबै खडेरी भै गए| त्यसैले होला यो मन पनि एक्लो उदासी भै हिंडेको अझै पनि आफ्नो माटोमा फर्केको छैन|
यसरी लामो ड्युटीको थकाइले सारा शरीर सबै गलेको हुन्छ| थकाईको लामो सुस्केरा पछी उनको मायाँमा बिरत्तिएका प्रेमका छालहरु संग डुबुल्की खेल्दै मनको कुरा संगै उनलाई सपनीमा देख्दा बाध्यता र विवशताको परिधिमा रहेर यो मनले भन्छ केवल केहि बर्ष पर्ख:

“सपनाको संसार धेरै नै रमाइलो छ 
तर म यथार्थमा जिउने गर्याछु, 
यहि बर्ष तिमीलाई म बेहुली बनाउँथे  
केहि बर्ष पर्ख  दुःखमा पर्याछु|” 

खालि यो दिलको कुनामा उनलाई सजाएर राख्ने धोको आज सबै पुरा हुने भयो यो मनले भन्छ| तर मान्छेले सोंचे र आफुले चाहे जस्तो जीवन कहिल्यै पनि जिउन नसकीदो रहेछ| समय र परिस्थितिको दासी बनेर मिलनको पलमा आज बिछोड हुनु परेको छ| यो मनको सुनौलो संसारमा उनि संगै हराएर मायाँको कुरा पोख्ने अनि उनि संगै यो जीवनमा संघर्ष गर्दै संग-संगै जीवन बिताउने संकल्प खै ! कसले टाढा बनाई दियो ? थाहै छैन| सायद समय र परिस्थितिलाई चिन्न नसकेर पनि होला, समयले नै घात गरिरहेको छ| यदि मलाई समयले साथ् दिएको भए त म उनलाई आज यो दिलमा सजाएर राख्ने थिएँ होला.. के गर्नु र खै ! तर भाग्यले नै ठगे पनि उनलाई पाउने आशै आशामा अझै सम्म पनि पर्खाइका बाटाहरु हेरेर बसिरहेको छु| कहिले त धिक्कार्छु यो आफ्नो भाग्यलाई अनि यो जीवन र यो आफ्नो कर्मलाई....
यो जोवनको यात्रालाई यथार्थमा मोडेर आफ्नो लक्ष सम्म पुग्न चाहेको थिएँ| तर किन पाइला कतै टाढा नपुग्दै रोकिएका छन्| त्यसैले म आज गन्तव्यमा पुग्न सकिरहेको छैन| तर पनि कोसिस गरिरहेको छु| किनकी मैले कोसिसले नै सफलतामा पुर्याउँछ भन्ने पनि बुझेको छु|
यो मान्छेको मन भित्र पनि यस्तै-यस्तै हरेक इच्छा र आकांक्षा धेरै मध्य कसैको पुरा हुँदो रहेछ भने कसैको अधुरो... अनि फेरी एकोहोरो यो मनमा मनले भन्न थाल्छ| केहि बर्ष पर्खिदेउ है म छिटै आउंछु| तर मान्छेको मन सबैको एउतै कहाँ हुन्छ र ? यदि उनलाई मेरो मायाँमा पूर्ण बिश्वाश छ भने म आफु जलेर भए पनि आस्थाको दीप बालेर आज यो शहरमा म बसिरहेको छु| आशा छ अबश्य पनि प्रतिक्षाको घडी हेर्दै बस्ने छिन उनि.... |
आज उनीबाट बिछोदिदा सम्झनालाई चिनो लिएको रूमाल पनि च्यातिन खोज्दै छ, सबै धुजा-धुजा हुन् खोज्दै छ| सायद हाम्रो मायाँमा पनि यस्तै फाटो त आउंदैन (भनेर सोच्छु) यस्तै कल्पना गर्छु| तर अहं.. हाम्रो मायाँमा बिश्वास छ| किनकी यो संसार पनि यहि विश्वासमा नै अडेको छ| त्यसैले ‘बिश्वाश भन्दा ठुलो कुरा अरु केहि होइन’ मैले यो उनलाई भनिरहने कुरा होइन| यसरी आज उनि संग त्यी गाउँपाखाका र देउराली भिरपाखाबाट बिछोदिएको पनि आज ४/५ बर्ष नै हुन् लागेछ| त्यसैले म अब छिटै फर्किनु पर्छ, एक धरको सिन्दुरले सिउँदो सजाउन... किनकी म यो साल पनि त्यी ठाउँहरुमा पुग्न सकिन भने उनि कसैको हुने छन्|

“एक धरको सिन्दुर के हो र ?  
त्यो त पखालिन सक्छ, 
छुरा पोते सिन्दुर काँचको न हो, 
त्यो पनि पखालिन सक्छ|” 

हो.. आखिर ! के दिउ म उनलाई ? सम्झनालाई रूमाल चिनो दिउ भने पनि च्यातिन सक्छ| त्यसैले दिन्छु अमर यो मायाँ...  तर म आज किन उनको यादमा यसरी छटपतिन्छु थाहै छैन| आज पनि कतै टोलाई रहेको छु| यो जिन्दगि पनि खडेरी भएर मरुभूमिको बगर झैं हुँदा मनमा भएका जति इच्छा र आकाक्षा पनि आज कोपिलामै ओइलिएर मायाँको फूल पनि सबै झर्न खोज्दै छ| खै ! यो समय पनि कति लामो हुँदो रहेछ| कहिले काहीं त यस्तो लाग्छ-एकदिन पनि महिनौ जस्तो... र हुन्छ मन उडी जाउँ कि गुदी जाउँ ? तर म गएर पनि उनको सिउँदो चुरा पोते आदी-आदि सबैले सजाए पनि त्यो त बाहिरि एउटा खोक्रो मात्र हो| त्यो त क्षेनभरमै पखालिन पनि सक्छ.. त्यसैले दिन्छु यो चोखो मायाँ मैले यो धर्तीमा पाइला टेक्दा सम्म, जो म मरेर गए पनि सम्झनामा बाँचीरहनेछ|
कहिले काहीं यो बिरानो परदेशमा अज्ञात हुने मृत्युको खबरले पनि साह्रै तर्साउँछ| तर म भने सधै कामना गर्छु.. सधै प्रार्थना गर्छु मलाई केहि पनि नहोस्... त्यसैले अब भाग्य दशा बलियो बनाएर अब त्यी गाउँपाखा मेलापात गर्ने त्यी ठाउंहरुमा छिट्टै जाने छु| ...हो मेरो मातृभुमिलाई सम्झिएर| तर अब केहि समय बाँकि भए पनि एकान्तमा यसरि किन आउन थाल्छ उनका यादहरु.....

     “किन आउँछ तिम्रो याद 
एकान्तमा यति धेरै, 
तिम्रो याद, तिम्रै तस्बिर  
आँखावरिपरी जति खेरै| 

आज उनि मेरो आँखावरिपरी घुमिरहिकी छिन| जति उनलाई भुल्न खोज्छु| तर, अंह ... उनका त्यी पबित्र कन्चन मायाँले हर रात, हरदिन जति भुलु भन्दा पनि आँखावरिपरी नै पाउँछु म उनलाई .... जति उनको मायाले छाती यो चिरिए पनि खै ! अब यो दुखेको मन कसरी निको होला र ? उनका त्यी सुमधुर यादका कोसेलीहरु यी आँखावारि पाउँदा मुटुभरी अशह्य छट्पतिले नै पलपल धेरै नै सताई रहन्छ| यसरी दिनभरिको ड्युटीले गर्दा पनि होला सबै साथीहरु मस्त निन्दामा हुन्छन्| तर म भने आफै दुखिरहेको हुन्छु| उनको यादमा तड्पीदै बल्ल-बल्ल रात बित्न थाल्छ|
संचार माध्यमहरुले पनि अझ हाम्रो दुरी नजिक बनाई दिएको छ| घन्टौ सम्म च्याटमा कुरा गर्दा लग आउट गर्न सम्म मन लाग्दैन| तर जसोतसो गर्ने पर्छ... अनि यो मनभरी कहाँ भेटौं.. कहाँ देखौं जस्तो भैरहन्छ| त्यसैले म पनि इन्टरनेटमा यसरि नै फेरी भेट्ने बाचा गर्छु| सायद उनले पनि यस्तै त भन्दै भन्छिन होला| यस्तै भन्दै कति खेर निन्द्रा देवीको कोखमा पल्टिन पुगे छु थाहै पाइन| सपनीमा उनलाई कसैको अंगालोमा देखें... ‘उनि त आज भोलि कसैको साथमा हिड्छन भन्ने पनि कसै बाट थाहा पाएँ’ म एक्कासी झल्याँस्स ब्युझन्छु| ब्युझिंदा त पसिनाले निर्थुक्क भिजेको आफुलाई पाएँ र उठेर पानि खाएँ फेरी पल्टिएँ बेडमा.. यता फर्कन्छु उता फर्कन्छु| तर सपना पछी एक पटक पनि आँख बन्द गर्न सकिन| यादमा, सम्झनामा पलपल यो आँखाभरी उनलाई नै देखिरहें| त्यसैले केहि गरि मन बुझाउन सकिन| ...उनलाई फोन गरें| फोन उठेन| पछी झन् फोनको स्विच अफ सम्म भयो| पछी थाहा भयोकि- उनि त आज कसैको भैसकेकी छन् रे.....

‘हाँस्नलाई ओठ खोले आँखाभरी आँशु भयो,
बाँच्नलाई साथ रोजे दुनियाँ टाढा भयो|
यो मायाँको संसारमा.............|”





HTML Comment Box is loading comments...

*/
-->
Powered by Blogger.

Stay Connected

Top Menu

Travel

Viral

Popular Posts

Fashion

Hot News

Contact Form

Name

Email *

Message *

top_rightads

Sidebar Ads